മിഴികളിലായിരം

 

സുഹൃത്തായ പ്രജിത്ത് ഈ വരികൾക്ക് AI യുടെ സഹായത്തോടെ ഈണവും ചിത്രീകരണവും നിർവ്വഹിച്ചത് കാണാൻ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ലിങ്കിൽ അമർത്തുക:

https://www.youtube.com/watch?v=X-WgpslCu7s 

മിഴികളിലായിരം നിറദീപം 

ചൊടികളിലായിരം ചിരിപ്പൂക്കൾ 

മൊഴികളിൽ നിറയുന്നുവോ  

തൊടിയിലെ പാട്ടിന്റെ പ്രിയമൂറും 

മണി നാദം കുയിൽ നാദം 

മനസ്സിന്റെ ചില്ലയിൽ 

മഴവില്ലിനഴകുമായി 

വിരിയുന്നുവോ ഒരു സ്വപ്‍നം

ഹൃത്തിനുള്ളിലെ നീലപൊയ്കയിൽ 

തെളിയുന്ന മുഖമിന്നേതോ?

താരുണ്യം പൊഴിയുമീ  

മേനിയെ തഴുകുവാൻ 

കൊതിക്കുന്നുവോ കുളിർ കാറ്റ് 

പീലിച്ചുരുളിൽ ചുംബിച്ചിരിക്കാൻ 

കൊതിച്ചീടും പൂവിന്നേതോ?

അമരൻ

 

മുക്കാൽ നൂറ്റാണ്ടു മുൻപൊരു പ്രഭാതം  

ഒരു വെടിയൊച്ചയിൽ നിലച്ച ജീവൻ

അഹിംസയായി, സഹനമായി ത്യാഗമായി  

പ്രകാശം പരത്തുന്നു ധരണിയിലിന്നും.

അരയിലൊരു മുണ്ട്, മാറിൽ മറ്റൊന്നും. 

കേൾക്കാനെത്തിയവരോട് സംവദിച്ചും, 

കാണാനെത്തിയവരോട് പുഞ്ചിരിച്ചും,

നിരാലംബർക്കൊരു ആലംബമായി. 

അഹിംസയെന്ന മന്ത്രവുമായി സദാ-

ഊന്നുവടിയിലൂന്നിയ ദൃഢനിശ്ചവുമായി; 

ഇടറാത്ത പാദവും പതറാത്ത വീര്യവും,   

ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവ് കണ്ടറിഞ്ഞു.

മതാന്ധത മദപ്പാടുയർത്തുമ്പോൾ 

മൗനത്തിനഗാധതയിൽ മുങ്ങി, 

സ്നേഹമന്ത്രത്തിൻ പൊരുളുകളാൽ 

സാഹോദര്യം വിരിയിച്ച വെൺപ്രാവ്.

ദ്വേഷം നിറഞ്ഞ കൺകളിലേക്ക് 

പുഞ്ചിരിയാലൊരു നോട്ടമെറിഞ്ഞ്, 

മാർപിളർക്കാനെത്തും ഒരു കുഞ്ഞു- 

ലോഹത്തുണ്ടിനെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഋഷി.

മൃത്യുവിൻ ഇരുളാർന്ന കയങ്ങളിൽ 

നിന്നുയിർത്തെഴുന്നേറ്റു ശക്തനായി.  

അധർമ്മം വാഴും മറുനാടുകളിലും 

ദൃഢനിശ്ചയത്തിൻ പ്രതീകമായി.

വെട്ടിയും തിരുത്തിയും നിന്ദിച്ചും ധ്വസിച്ചും

മായ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു ചിലരെ,ങ്കിലും-

ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിടുന്നു ധരിത്രിയിൽ  

സ്നേഹമായി സഹനമായി സത്യമായി.  

ഒരു ലോഹത്തുണ്ടിനാൽ ഒടുങ്ങിയ ജീവൻ

ജീവിക്കുന്നു നാൾക്കുനാളുർവ്വിയിൽ. 

ആവതില്ല മായ്ച്ചീടുവാൻ ആർക്കുമേ 

മാഞ്ഞുപോകുന്നതവർ മാത്രമെന്നറിയുക.