അമരൻ

 

മുക്കാൽ നൂറ്റാണ്ടു മുൻപൊരു പ്രഭാതം  

ഒരു വെടിയൊച്ചയിൽ നിലച്ച ജീവൻ

അഹിംസയായി, സഹനമായി ത്യാഗമായി  

പ്രകാശം പരത്തുന്നു ധരണിയിലിന്നും.

അരയിലൊരു മുണ്ട്, മാറിൽ മറ്റൊന്നും. 

കേൾക്കാനെത്തിയവരോട് സംവദിച്ചും, 

കാണാനെത്തിയവരോട് പുഞ്ചിരിച്ചും,

നിരാലംബർക്കൊരു ആലംബമായി. 

അഹിംസയെന്ന മന്ത്രവുമായി സദാ-

ഊന്നുവടിയിലൂന്നിയ ദൃഢനിശ്ചവുമായി; 

ഇടറാത്ത പാദവും പതറാത്ത വീര്യവും,   

ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവ് കണ്ടറിഞ്ഞു.

മതാന്ധത മദപ്പാടുയർത്തുമ്പോൾ 

മൗനത്തിനഗാധതയിൽ മുങ്ങി, 

സ്നേഹമന്ത്രത്തിൻ പൊരുളുകളാൽ 

സാഹോദര്യം വിരിയിച്ച വെൺപ്രാവ്.

ദ്വേഷം നിറഞ്ഞ കൺകളിലേക്ക് 

പുഞ്ചിരിയാലൊരു നോട്ടമെറിഞ്ഞ്, 

മാർപിളർക്കാനെത്തും ഒരു കുഞ്ഞു- 

ലോഹത്തുണ്ടിനെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഋഷി.

മൃത്യുവിൻ ഇരുളാർന്ന കയങ്ങളിൽ 

നിന്നുയിർത്തെഴുന്നേറ്റു ശക്തനായി.  

അധർമ്മം വാഴും മറുനാടുകളിലും 

ദൃഢനിശ്ചയത്തിൻ പ്രതീകമായി.

വെട്ടിയും തിരുത്തിയും നിന്ദിച്ചും ധ്വസിച്ചും

മായ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു ചിലരെ,ങ്കിലും-

ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിടുന്നു ധരിത്രിയിൽ  

സ്നേഹമായി സഹനമായി സത്യമായി.  

ഒരു ലോഹത്തുണ്ടിനാൽ ഒടുങ്ങിയ ജീവൻ

ജീവിക്കുന്നു നാൾക്കുനാളുർവ്വിയിൽ. 

ആവതില്ല മായ്ച്ചീടുവാൻ ആർക്കുമേ 

മാഞ്ഞുപോകുന്നതവർ മാത്രമെന്നറിയുക.